Go Strange

Roosje (26) zag al een aardig stukje van de wereld. Toen ze in 2007-2008 een wereldreis maakte, trok ze onder andere naar Japan. Gedurende 4 maanden werkte ze er via wwoof op 2 verschillende boerderijen. Deze ervaringen bevielen haar zo goed dat ze in januari 2011 opnieuw naar Japan reisde om er te ‘woofen’. Wij hadden het met Roosje over haar ervaringen met dit netwerk waarbij je tegen kost en inwoon op boerderijen over gans de wereld kan werken.

Roosje, vertel ons eens wat wwoofing precies is.
Wwoof staat voor World Wide Opportunities on Organic Farms. Het is een wereldwijd netwerk waarbij boerderijen plaatsen aanbieden voor vrijwilligers die in ruil voor kost en inwoon voor korte of lange tijd op een boerderij willen werken. Door jezelf in te schrijven via de wwoof-site van het land waar je naartoe wil reizen, krijg je toegang tot alle beschikbare jobs op de plaatselijke boerderijen. Daarbij krijg je telkens een mailadres en/of telefoonnummer. Zo contacteer je de boeren en maak je een afspraak over wanneer je bij hen aan de slag kan. Ik schreef mezelf dus in op www.wwoofjapan.com, dat kostte me 50€. Uiteindelijk maakte ik met een boer op het eiland Okinawa, in het Zuiden van Japan, de afspraak dat ik samen met mijn vriendin van 10 januari tot 1 februari voor hem zou werken.
 

Welk werk moesten jullie precies doen?
Het eiland Okinawa is onder andere bekend door het lekkere varkensvlees dat je er kan kopen. Op ‘onze’ boerderij werden varkens gekweekt. Onze baas verzorgde zijn varkens erg goed zodat ze inderdaad heel lekker vlees zouden opleveren. Wij plukten gras voor die varkens, zorgden ervoor dat ze dagelijks voldoende eten kregen en maakten de stallen schoon. Daarnaast werden er tomaten en mango’s in een serre gekweekt en buiten kweekte de boer ook ananassen. Een deel daarvan was bestemd voor het biologisch restaurant dat zich op het domein bevond. Wij haalden onder andere het onkruid tussen de planten vandaan of besproeiden de ananassen met zeewater.
 

En ’s avonds genoten jullie van een lunch in het restaurant?
‘s Middags én ’s avonds! Ja, we kregen er echt superlekker eten. Wat dat betreft vielen we daar met ons gat in de boter. Want bij wwoofing hang je volledig af van de goodwill van je ‘host’, de boer waarbij je terecht komt. Wij konden daar niet over klagen, want naast het lekkere eten, nam hij ons af en toe mee op uitstap. We mochten na ons werk ook de scooters en auto gebruiken die we kregen om ’s ochtends naar de velden te rijden.

Waar sliepen jullie?
Onze slaapplaatsen waren in tegenstelling tot dit alles minder luxueus. We sliepen in een geïmproviseerd appartement van golfplaten. We hadden er een vrij comfortabel bed en een goeie douche. Maar ’s nachts liep het er vol ratten. Dat was dus even wennen.

Waren er nog zaken waaraan je moest wennen?
Ik had wat tijd nodig om te leren omgaan met de Japanse gewoontes. Hoewel ik die op mijn wereldreis ook ervaren had, vond ik het opnieuw moeilijk om gepast te reageren op de Japanse manier van communiceren. De Japanners zijn erg vriendelijk. Ze zouden bijvoorbeeld 3 kwartier met je meewandelen zodat jij zeker tijdig op je bestemming bent, terwijl zij helemaal die richting niet uitmoesten. Erg fijn, maar toch voelde het vaak aan alsof ze dit vooral deden omdat het zo hoorde, eerder dan dat ze je oprecht willen helpen. Ik had daarover verschillende gesprekken met onze baas, een Japanner die een hele tijd in de Verenigde Staten had gewoond. Hij kon zichzelf goed in onze Westerse cultuur inleven en begreep dat wij moeilijkheden hadden met die Japanse beleefdheid. Bovendien heb je het obstakel van de taal. Onze baas sprak Engels maar de 3 Japanse meisjes die op zijn land werkten, deden dat nauwelijks. Gelukkig spreek ik ondertussen een paar woorden Japans en krijg je als je wat creatief bent alles wel uitgelegd.

Hoe zagen jullie werkdagen eruit?
We werkten 5 dagen op 7. Om 8u stonden we op om tegen 9u te beginnen werken. We werden trouwens gewekt via de ‘muziekpalen’ en luidsprekers die over gans Okinawa verspreid staan. Op regelmatige tijdstippen klonk er door die luidsprekers Japanse muzak zodat wie op het land werkt wist hoe laat het was. Rond 12u30 hadden we dan onze middagpauze en om 17u zat het werken erop. Hoewel je van zo’n dag buiten werken wel moe wordt, hadden we zeker geen zware job. We keken tijdens het werken trouwens uit over de oceaan. Zo’n mooi uitzicht verlicht het zware werk ook snel…

Zou je wwoof aan onze lezers aanraden?
Wwoofing is volgens mij vooral interessant als je dit combineert met reizen. Zeker in een peperduur land als Japan is het aangenaam als je het dure reizen kan afwisselen met werken. Als je bedenkt dat wij voor 2 personen in Tokio per dag gemiddeld 150€ uitgaven, dan weet je dat 3 weken buitenland zonder uitgaven welkom is. Ook wanneer je de plaatselijke bevolking echt wil leren kennen, is dit een aanrader. Want je leert hen niet als toerist maar in een werksituatie kennen. Meestal eet je met hen mee en vaak slaap je in het huis van de boer. Onze situatie was in die zin uitzonderlijk omdat wij in het restaurant op de boerderij aten.

Heb je ook tips voor het vinden van dé ideale gastboerderij?
Trial and error… (lacht) Gewoon proberen en zien waar je uitkomt. Bij wwoof sluit je trouwens geen werkcontract af met een boer. Je maakt enkel afspraken per mail of telefoon. Als de job of de plaats waar je terechtkomt je dus niet ligt, kan je altijd weggaan. Omgekeerd geldt hetzelfde. Als de boer jouw werk niet goed vindt, kan hij je ook vragen om te vertrekken. Of als je je job super vindt kan je gewoon ook langer blijven plakken. Flexibel zijn, lijkt me dus nog een goede tip!

Dankjewel voor je verhaal Roosje!

Zelf 'wwoofen'? Surf naar www.wwoof.org. Op zoek naar ander mogelijkheden om te werken in het buitenland? Klik door naar 'Vakantiejob en werken'.