Strato ging op PEJA-kamp naar Finland
Jaarlijks trekken heel wat jongeren er in de zomer op uit voor een buitenlands kamp, zo ook Strato (16) uit Wemmel. Samen met zijn moeder gaat Strato in het voorjaar telkens op zoek naar een leuk kamp. Daarbij zijn een andere taal dan het Nederlands kunnen spreken én activiteiten doen in de weidse natuur, voor hem de belangrijkste voorwaarden. Zo kwam Strato uit bij het ‘Nature Camp’ van PEJA. De eerste week van augustus 2010 verbleef hij met 25 jongeren uit ons land, Finland, Duitsland en Spanje in het Finse Äänekoski. Wij hadden het met Strato over zijn ervaring.
Strato, op kamp een andere taal kunnen spreken, waarom is dat voor jou zo belangrijk?
Vreemde talen hebben mij altijd al geboeid. Het feit dat ik half-Grieks ben, heeft daar volgens mij iets mee te maken. Vooral Engels vind ik een leuke taal. Via het internet maakte ik vrienden over de ganse wereld met wie ik in het Engels chat. Meestal hebben we het dan over mangastrips (dit is een type strip dat vooral in Japan getekend wordt), één van mijn passies. In de zomer wil ik dan de kans grijpen een vreemde taal te spreken.
 Waarom koos je niet voor een taalkamp?
Ik wil tijdens de zomer niet gewoon in een klaslokaal les volgen. Het is veel leuker om een taal op een andere manier te leren, bijvoorbeeld door ze op een zomerkamp te spreken. Doordat je bij PEJA steeds in een groep jongeren uit verschillende Europese landen terecht komt, moet je wel een taal spreken die iedereen begrijpt. Engels is dan een voor de hand liggende keuze.
Een andere taal spreken is niet gemakkelijk. Lukte dat vlot of bleek dat toch niet voor iedereen zo gemakkelijk te zijn?
Voor mij was dat geen enkel probleem. Maar ik merkte bijvoorbeeld wel dat de Spaanse jongeren veel minder vlot Engels spraken. Toch lukte het om mekaar te begrijpen. Er waren in de groep nog twee andere Vlaamse deelnemers. Daardoor heb je snel de neiging om vooral op te trekken met de mensen die ‘jouw taal’ spreken. Ik probeerde dat niet te doen en probeerde met iedereen te praten. Andere deelnemers hadden het daar moeilijker mee en bleven veel meer binnen het groepje jongeren van hun eigen land. Gelukkig deden de organisatoren er alles aan om dat ‘groepjes vormen’ tegen te gaan. Bij activiteiten werden de groepen altijd gemengd. Bij de kamerverdeling duidden de organisatoren aan wie in welke kamer sliep zodat je ook hier niet op de deelnemers uit je eigen land kon terugvallen.
Waar verbleven jullie precies?
In het stadje Äänekoski in West-Finland. Dit stadje ligt echt ‘in the middle of nowhere’. Onze kampplaats lag midden in de Finse bossen vlakbij een meer. Wij logeerden er in 5 houten hutten. In de hutten had je enkel matrassen om op te slapen. De toiletten waren gemeenschappelijk, meisjes en jongens apart natuurlijk. Douches waren er niet. We wasten ons met emmers water in de typische Finse sauna op de kampplaats. Eén keer maakten we een 2-daagse kanotocht van 10 kilometer lang. Toen sliepen we in tenten op een klein eiland midden in het meer.
Welke activiteiten stonden er nog meer op het programma?
Er stonden bijna altijd buitenactiviteiten op het programma: vooral kanovaren maar bijvoorbeeld ook vissen of beelden uit hout snijden en lange wandelingen maken. Daarnaast deden we vooral spelletjes die je hier in de jeugdbeweging zou doen. Verder waren er momenten voorzien waarop we ons land aan de andere deelnemers voorstelden. Wij hebben bijvoorbeeld over Manneken Pis en chocolade verteld en we leerden de anderen het Ploplied aan. Echt grappig was dat.
Kende je de andere Vlaamse deelnemers vooraf al?
Nee, ik kende niemand. Dat was belangrijk voor mij omdat je zo echt met een open ingesteldheid op kamp vertrekt. Anders voel je je toch maar verplicht om bij de mensen te blijven die je al kende. Nu kende niemand me en daardoor kon ik helemaal mezelf zijn. Ook het alleen vertrekken met het vliegtuig, viel erg goed mee. Ik hou er echt van om mijn koffers te pakken en er alleen op uit te trekken. Alleen reizen is trouwens iets dat ik in de toekomst veel vaker wil doen. Ik ben een grote fan van de reisverhalen van Paul Theroux. Deze Amerikaanse schrijver maakt regelmatig op zijn eentje lange reizen en schrijft daar fantastische boeken over. Later wil ik net als hem de wereld gaan verkennen.
Wat is de mooiste herinnering die je aan dit kamp overhoudt?
Ik ben een echte natuurliefhebber. Op het kamp trok ik er geregeld alleen op uit voor een wandeling. In de zomer is het in Finland bijna de hele tijd licht en zo was ik altijd al rond 4 uur ’s morgens wakker. Dan trok ik er op uit. Ik genoot van de wind, de zon, een eend die over het water spurtte en de stilte die zo oorverdovend was dat het bijna pijn deed aan mijn oren. Die harmonie met de natuur en het volledig mezelf kunnen zijn, vond ik fantastisch.
Dankjewel voor dit mooie verhaal Strato!
Zelf op PEJA-kamp gaan? Surf naar www.peja.be. Andere internationale zomerkampen? Klik door naar het thema 'Kampen en uitwisselingen'. |