Go Strange

Op eigen houtje vrijwilligerswerk doen in het buitenland, het is een hele uitdaging. Elisa Tack (29) ging de uitdaging aan en vertrok in september 2009 voor 9 maanden naar Peru. Enkele maanden vrijwilligerswerk doen en wat reizen, was het plan. Op aanraden van een vriendin zocht Elisa pas ter plaatse naar een vrijwilligersproject. Het werd met andere woorden één groot avontuur, waarover wij haar met veel interesse interviewden.

Waarom wilde je voor lange tijd naar het buitenland?
Na mijn hogere studies deed ik via een organisatie twee maanden vrijwilligerswerk in Mexico. Die ervaring viel zo goed mee, dat de gedachte om dit nog eens te doen in mijn hoofd bleef spelen. Maar dan voor een langere tijd en helemaal zelf georganiseerd. Ondertussen begon ik als leerkracht te werken en werd ik na een tijd vastbenoemd. Zo kon ik zonder problemen tijdskrediet opnemen. Bij tijdskrediet stop je een tijd met werken en krijg je een uitkering. Dat maakte de stap naar het buitenland financieel haalbaar. Ik moest enkel een goedkoop land vinden, want zo’n gigantisch loon krijg je bij tijdskrediet ook weer niet (lacht). Peru bleek voor mij de ideale bestemming te zijn.

Zo’n reis zelf regelen is een hele onderneming. Hoe begin je eraan?
Ik begon mijn zoektocht naar een vrijwilligersproject op het internet. Al snel bleek dat ik op die manier niks zou vinden. Organisaties in Peru hebben niet allemaal, zoals de meeste Vlaamse organisaties, een website met uitgebreide informatie. Daarom contacteerde ik een vriendin die al een tijd in de Peruviaanse hoofdstad Lima studeerde. Zij vertelde me dat ik beter ter plaatse een project kon zoeken.

Waar kwam je uiteindelijk terecht?
Ik reisde naar Cuzco en volgde daar Spaanse les. In Peru geraak je nergens tenzij je een basiskennis hebt van de taal. Op de school en in de buurt leerde ik heel wat mensen kennen. Aan iedereen die ik tegenkwam vroeg ik of ze projecten kenden waar ik als vrijwilliger terecht kon. Op heel wat plaatsen hingen ook folders en stickers met oproepen van organisaties op zoek naar vrijwilligers. Zo vond ik een school voor straatkinderen die vrijwilligers zocht voor de naschoolse opvang. Helaas was het vrijwilligerswerk er niet goed georganiseerd. Er waren bijvoorbeeld teveel vrijwilligers die mekaar de hele tijd voor de voeten liepen. Na een maand ben ik er vertrokken. Op dat moment kwam er op de taalschool waar ik eerst zelf les volgde, een plaats voor een leerkracht Engels vrij. Hoewel ik geen opleiding Engels volgde, mocht ik daar toch beginnen. Met mijn ervaring als leerkracht en een goed handboek erbij lukte dat perfect.

Kreeg je in ruil voor het lesgeven kost en inwoon op de school?
Nee. Ik deed dit helemaal vrijwillig. Tijdens de eerste dagen verbleef ik bij een vriendin. Maar omdat haar appartement verkocht werd moest ik plots verhuizen. Een Peruviaans meisje hielp me toen bij het zoeken naar een nieuwe woonplaats. Dat was een hele hulp. Als Westerling ziet de lokale bevolking je, helaas, te vaak als een wandelende portefeuille. Dat maakt het moeilijk om een correcte huurprijs te onderhandelen.

Maakte je vooraf bepaalde afspraken met de school?
Ja, iedere vrijwilliger moest op de school een contract ondertekenen. Daar stond bijvoorbeeld in dat ik me engageerde om er drie maanden les te geven. De directeur vroeg me ook om een waarborg te betalen. Als ik de afgesproken termijn afmaakte, zou ik die terugkrijgen. Hoewel ik dit begreep – als je steeds met vrijwilligers werkt, wil je op één of andere manier zekerheid hebben – betaalde ik deze waarborg niet. Dat bleek gelukkig geen probleem. Had ik het wel gedaan, dan zou ik ook dit zeker goed in een contract hebben laten zetten. In geval van problemen kan je zo steeds bij de toeristenpolitie terecht.

Moest je veel papierwerk regelen voor je vertrek?
Nee, weinig eigenlijk. Ik heb geen visum aangevraagd maar ben gewoon met mijn internationaal paspoort naar daar gereisd. Op die manier kon ik drie maanden in het land verblijven. Na die periode moet je wel het land even uit om zo opnieuw de grensoversteek te maken en aan een nieuwe periode van drie maanden te beginnen. Ik ben toen naar Bolivië gereisd.

Maakte je makkelijk vrienden ter plaatse?
Als je alleen reist, maak je volgens mij altijd makkelijk vrienden. Het is wel zo dat ik sneller andere buitenlanders dan Peruvianen leerde kennen. Bij de Peruvianen was het moeilijk uit te maken of ze nu vrienden met je wilden zijn omwille van het geld of gewoon omdat ze je echt leuk vonden. Toch lukte ook dit na een tijd en dat vond ik echt wel fijn. Tenslotte reis je naar daar om echt in een ander land tussen en met de mensen ter plaatste te leven.

Heb je tips voor jongeren die er net als jou op eigen houtje op uit willen trekken?
Ik heb één zeer praktische tip: maak een scan van al je belangrijke papieren en hou deze bij in je mailbox. Ik ben in Peru mijn bankkaart kwijt geraakt en ik kan je verzekeren dat het geen lachertje is om vanuit het buitenland een nieuwe bankkaart aan te vragen. Het is in dat geval een hele hulp als je een kopie van je documenten kan voorleggen. Verder is het vooral belangrijk te beseffen dat je jouw reis zelf in handen hebt. Kom je op een project terecht waar je niet tevreden over bent, wees dan niet verlegen om dat te zeggen en er te vertrekken. Ten slotte maak je zo’n reis voor een groot stuk voor jezelf en dan moet de ervaring op z’n minst onvergetelijk zijn.

Dankjewel Elisa!

Ook interesse om op eigen houtje vrijwilligerswerk te doen? Klik door naar de thema's 'Vrijwilligerswerk' en 'Naar het Zuiden'.